خــــالی

with myself on the road

2011-01-02T02:35:00.002-05:00

Driving alone on the road, the scenery so beautiful, the sun setting, the autumn colors everywhere, the trees soaring high into the sky, and the piano notes from my CD player dancing around inside the car, the trucks coming from the front, the rice fields here and there, the scent of burnt wood and the humidity in the air, I am drunken with joy and wonder what else do I want from the world?

One stretch of the road reminds of me the far away roads I took with a bus in Argentina, lighting a cigarette reminds me of the road I took hundreds of times from Baltimore to DC, the taxi passing by me crazily reminds me of the Tehran traffic, a woman selling fruits on the road reminds me of Cuba, the Koluche shops remind me of the other times i took similar roads to get to the North, the sea reminds me of other seas, and a specific scene posing itself as a facebook picture with the note: “for all those who miss the North,” reminds me of this question: why do we need to share? why the human desire to share, this need to let others see us, see what we are doing, this desire to have a witness, as if for the experience to be complete we need someone else next to us, someone else...?

Then I wonder who I would want at that moment with me, and thinking for a while and remembering, creating a collage of my own past and all the people with whom i have shared part of my life with as I drive along the road, I realize, "not anyone specific." I want to be alone, all by myself and this road and this nature and this music and this scent and this light, with my choices of people all together right now inside this car. I feel how when I am alone, I don’t need to get everything from that one person I am sharing the road or the moment with. I can have everyone in the car with me, I can pick and choose, I can delve into all the joyous moments I have had, all the moments that I have cherished, that have taught me something about life, that have made me feel something, and i can create a new moment a new feeling a new lesson.

All alone by myself, I can be filled with love and desire and passion, without having to limit myself to the experience of attachment and need.

ps. Hours later, lying alone in front of the fireplace in a remote village near Anzali, Leonard Cohen responds to me in his book "The Favourite Game":

"The abandoned lute does not cry for fingers. It is swollen with all the music it needs."

به زمین آمدنم (والا نمیدونم از کجا)

2010-12-16T14:38:00.003-05:00

امروز سالروز بدنیا آمدن من است. خیلی نمیدونم یعنی چی ولی به روال سنت و آداب به جا مانده رسم است که آدم نسبتاً شادتر یا کمتر غمگین از روزهای دیگه باید باشه و معمولاً هست مگر که غم پیر شدن و از دست دادن فرصت گریبانشو بگیر که یه راست میره ته دِپ. به هر حال من هم خوشحالم و البته دلیلش آثار این روز نه خودش، صدای دوستان خوب قدیمی رو میشنوم از احوالشون با خبر میشم،با بسیاری از دوستانی که در دسترس هستند دیدار تازه میکنم و البته یه چند تایی هم هدیه می گیرم که هر سال تعدادشون کمتر میشه تا جایی که فکر کنم باید از همین سالها شروع کنم به خریدن کادو برای دیگران سر تولدم که شاید به سراغم بیایند.

در سالهایی زندگی کردم که در کشور دلبرم ایران همه چیز قروقاتی بود،و در تمام سالها هم بود، و همیشه در تمام این سالهای عمر صدای ناله و اعتراض و شکایت عالم و آدم به هوا بود، در مدرسه به لباس ما گیر میدادن، هر چند ساده، به موهامون گیر میدادن، هرچند کوتاه، و همون فرداش که با بچه مدیر همون مدرسه معاشرت میکردی صدای اعتراضش از همون رفتار به هوا بود. مهمونی هامونو به هم می ریخنتدو به سلول می انداختنمون اما دو هفته بعد با همون فرد بسیجی عزیز عرق خوری می کردیم. گرونی بود، و همیشه هم بود، از موقعی که گوشت شد 120 تومن و خیلی ها نمی تونستند بخرند تا الان که شده 20000 تومان و هنوز هم همون خیلی ها نمی تونند بخرند. آزادی نبود و خیلی ها کارهایی رو که می خواستند بکنند نمی تونستند بکنند، از موسیقی دان گرفته تا نویسنده و تاجر و معلم، الان هم آزادی نیست ولی خیلی از اون کارها رو میتونند بکنند اما حالا دلشون می خواد خیلی کارهای دیگر و هم که تا حالا حالیشون نبود باید کرد بکنند.

متعصبها و دیکتاتورها و دُگم مذهبی ها و بسیجی های قدیم حالا شدن یا میانه رو یا آزادی خواه و اصلاح طلب تند رو و مبارزین مدنی و سر کردگان جنبش سبز و اینا.جوجه بسیجی های قدیم که با خود ما سر یه کلاس می نشستند و از روزگار قدر گاو نمیفهمیدن(یعنی همون قدر ما) و سرشونو میکوبیدن به مهر هر شب که جاش بونه رو پیشونیشون تا متدیّن تر باشند و زیر دست همین اصلاح طلبان حاضر بزرگ شدن حالا شدن کاسه داغ تر از آش و رسیدن به مقامی و گیر دادن به گذشتگان خودشون و هی فرت و فورت اونارو به اضافه چند تا بدبخت دانشجوی مظلوم که از خیابون جمع میکنند به بهانه توهین به نظام(بابا خود اینا نظامند به خدا) میندازن زندون. ماشین خارجی نبود همه پیکان و پراید سوار بودن و همه همه جا میرفتن با پیکان و پرایدشون، الان با دولت آخرِ طرفدار حقوق مستضعفین ماشینهای 300 میایونی وارد میشه و ما نفهمیدیم برای کی؟ میگن برای ایجاد بازار رقابتی، آخه با چی؟ آلودگی هوا بود هنوزم هست ضبدر 1000. دو تا کانال داشتیم که هیچی نداشت به جز یه ساعت برنامه کودک که 10 دقیقش بدرد می خورد و یه اوشین حالا 6 تا کانال داخلی داریم و چندین تا ماهواره ای و به زبان بیگانه که همون 10 دقیقه کارتونش خوبه با یه صد تایی سریال که همشون آموزشین و فرهنگ اسلامی رو ترویج میکنند(از کره ایش تا ایرانیش).

خلاصه دلم براتون بگه که همه اینا بود و هست و مِثکه قراره باشه حالاحالاها و مردم هم از اون موقه تا الان غر میزند و شاکیند، از بچه پایین بگیر تا خود زعفرانیه به مولا. چرا قسم میخورم؟ خوب برای اینکه صد در صد مطمءنم. کاری نداره که فهمیدنش مثل آب خوردنه. شما از هرکی، میگم هرکی یعنی هرکی، بچه بسیجیه، بچه پولداره، بچه افغانه، سربازه، دانشجوه، لباس شخصیه، کارمنده، بازرگانه، تولید کنندهه، رانندهه، قصابه، مبارزه مدنیه، بچه فرمانده قرارگاه محمد رسول اللهه، کشاورزه، قاچاقچیه، دزده، خلبانه، گمرکچیه، بدبخته، خوشبخته، خوشحاله، بدحاله، خیابون گرده، پلیس خوبه، مامور نیروی انتظامی بده و همه همه بپرس میخوای بری امریکا اگه گفت نه بیا بزن تو گوش من(حالا همه نه دیگه صدی نود با کله حاضرن برند).

اینا رو گفتم، حالا دردم چیه؟ دردم اینه که تا همین پارسالا همه شاکی بودن، همه غر میزدن، همه نق میزدند ولی خیلی کسی زندان مِندان نمی افتاد، میافتاد ولی تک و توک و به جز اون اوایل که فله ای همرو کشتن که خیالشون راحت بشه. اما مثل اینکه الان خیالشون دوباره ناراحت شده، حق هم دارند خوب، الان دیگه مثل تا دو سال پیش نیست که همه فقط غر و نق بزنند و ناله کنند، الان همه غر می زنند ولی بعضی ها علاوه بر اون دست به یه کارایی هم میزنند، چیز می نویسند، مبارزه مدنی می کنند، به خیابان ها می روند و راهپیمایی می کنند و عملاً بر مردم سالاری پافشاری می کنند، پس به زندان می افتند به جرم توهین به نظام وسران نظام. حالا سران نظام حد اقل ملموسه ولی من این قسمت نظامشو نمی فهمم و برایم عین معنی بت پرستی رو میده وقتی چیزی که هیچی نیست از همه چی مهمتره و باید پرستیدش! و باید به خاطرش مردم در بند و زنجیر باشند و شلاق بخورند و اعدام بشند. بله، اعدام. چرا؟ چون اسرار هویدا می کنند؟ نه بابا چون به جای تو تاکسی یا تو خونه حرف دل همه رو تو بوق و کرنا می کنند. چون دیگه به اینجاشون رسیده(همونجا. نه، یه خورده بالاتر. آهان حالا شد.) . و حالا من دلم براشون میسوزه، دلم براشون کباب می شه، این خبرها اعصابمو خورد میکنه و همه این بد بختی هارو هم از طرف من، ما و امثال ما هم(علاوه بر خودشون) میکشند.

حالا که چی؟ که اینکه می خوام از مسولین نظام بخوام به خاطر تولدم، به خاطر تمام بد بختی ها و تو سری ها و خاکبر سری ها و کتکها و سختی ها و کمبودها و غیره که به خاطر نظامشون کشیدم . یا به خاطر خدای خودشون(که شاید از نظامشون بالاتر باشه) دست از سر کچل این ملت بردارند. نمیشه؟ خوب پس حداقل زندانی های سیاسی رو آزاد کنند و اعدامهارو تموم. لطفاً...

عرق سگی

2010-11-28T13:17:00.000-05:00

بر سر هر بطر شراب

در پس هر جرعه می

که آدمها، می دهند بالا

فریادی می شنوم

کز سینه های غبار آلودشان

بر سر این شبهای مه گرفته

بر سرسفره بی نان

بر سر صدایِ، پایِ، صاحبِ خانه

بر سر یک مشت دروغ

بر سرِ رقمِ ناچیزِ حقوق

-چون باتوم مردان لباس شخصی-

می کوبند

در پی الک

این پیمانِ* سگی

چه خوش و خرم

به کناری می خرامند

یا که

همچون مهتاب در شب

چهارده

بی صدا،

می تابند

برای لحظاتی چند...

*پیمانه

2010-11-08T16:12:00.000-05:00

2010-10-17T14:10:00.002-04:00

این شبها

این دل من

همه غوغاست!

این روزها

این سر من عین معماست...

این زمین و

این زمان

همه با هم

بر پشت من

مثل آیینه دق.

از گذشته

از تمام ناکرده ها

از آن همه

نا تمامِ ناتمامِ

ناتمام...

خجالت می کشم.

از خودم

خجالت می کشم

این همه

با همتی

قد دل یک پینه دوز

به آخر می رسید.

اما

ار همین آن

من مرد

به آخر رساندن تمام ناکرده هایم.

تمام غمها، تمام شادیها،

تمام دوستیهای نا تمام

را

من همین الآن به آخر می رسانم.

دراینجا با تمام جان

با هرچه غرور در سر دارم

می گویم

که از همین لحظه

هر که می خواهد که با من،

بله، با من

دوست باشد،

باید پشت غول را بشکند.

باید هفت خوان رستم را

در دو سوت

پشت سر بگذارد...

2010-07-19T17:41:00.000-04:00

آواز خیال انگیز رعد

در پی موسیقی دلگیر باران

رقص نور

،از آسمان تا به زمین،

در شب گرم و مرطوب تموز

چون فرشته

مرا با خود

از فکر دنیا و کار و ظلم و بی زاری

به رویای دل انگیز

عشق و شور و

مطرب و می

انداخت.

اکنون

مست این قطعه زیبا،

غرق در رویا

از شما هم دعوت

به حضور

بر این بام صفا

این شب موسیقی و اشک

غیبت جور و جفا

می نمایم.

هنرمند

2010-07-04T13:36:00.004-04:00

هنرمند مرا،

به دنیای آرزوهایم ،

که بودنش را نیاموخته ام،

می کشاند.

بر "دماوند" یک دوست

2010-05-22T21:18:00.004-04:00

بعد از خواندن متن friend یاد تراوشات ذهن خودم که همین هفته پیش من را در خود غرق کرده بودند افتادم. از همین هفته پیش برای کمک به یک گروه از انسانهای خیر خواه داوطلب شدم که هفته ای یک بار به یکی از یتیم خانه های شهر می رویم و برای دو ساعت با بچه ها بازی می کنیم تا مادران آنها بتوانند در این مدت به کارهای شخصی خود برسند. بعد از اینکه از آنجا بیرون زدیم یکی از داوطلبین همه مارو به خونش که در همان اطراف بود به صرف پیتزا و آبجو دعوت کرد و من هم با اینکه باید صبح خیلی زود بیدار می شدم ولی دلم نیومد این فرصت را برای معاشرت با چند تا آدم خیلی با حال و در عین حال آمریکایی از دست بدهم، چون در این چهار سالی که از اقامتم در آمریکا می گذرد هنوز با یک جمع آمریکایی معاشرت نکرده بودم.

خلاصه اینکه با هم یه دو ساعتی گپ زدیم، بماند که من از نصف حرفهاشون که راجع به تیم های ورزش دانشگاهاشون و گیم های کامپیوتری و سناتورها و سنا و این چیز ها بود سر در نمی آوردم، و واقعاً از اینکه تو این دنیا آدمهایی پیدا میشن که با اینهمه کار و گرفتاری و البته همه تحصیل کرده و بسیار با هوش درک می کنند که چقدر مهمه که به همنوعان خودشون کمک کنند و نه با پول و کادو بلکه از وقت خودشون که یک دنیا ارزش داره بزنند و به جای رفتن به خونه و استراحت و یا بیرون برای شام و تفریح، به یک محیط کاملاً افسرده کننده بیان و تعدادی بچه بی پدر و بی خانمان و مادرانشان رو خوشحال کنند.

درست چند روز بعد به تماشای فیلم مستند "مردی که لب نداشت" ساخته صبا فرمان آرا نشستم که داستان یک گروه آماتور تاتر تشکیل شده از بچه های افغان بود که یک کارگردان ایرانی داوطلبانه سه روز در هفته با آن بچه ها - که همه در طول زندگی در غربت چه سختی ها و خاری ها که نکشیده بودند و همه چه زیبا و دوست داشتنی و پر انرژی بودند - به تمرین می پرداخت و سعی داشت الارقم مشغولیتهای روزمره ای که همه ما می دانیم که مردم تهران با آن درگیرند و سختی های مالی و غیره ساعاتی از وقت خود را بی هیچ چشمداشت مادی برای خوشهال کردن و آوردن یک لبخند رضایت بر لبان آن بچه های اسمانی صرف کند.

تمامی این شادی ها و داوطلبی ها و انسانها و معاشرتها اما، حسرتی بر دلم انداخت که چرا من در تمامی این زندگی در ایران که زمانهای بیکاری و فراقت آن بسیار بود کمکی هرچند ناچیز به ایرانی هایی که نه به خاطر ایرانی بودنشان و نه به خاطر هم وطن بودنشان اما به خاطر هم زبانی که زبان دل و گذشته و حال و آب و خاک و بمب و نوروز و شعبان و رمضان و عاشورا و تمام آن دلایلی که فقط یه آدم که با اون مردم نون و نمک خورده باشه میفهمتشون و با تمام حرصهای روزانه عاشقشونه هنوز نکردم. کمک مالی نه، بلکه کمک معنوی که تنها با حضور آدمها در کنار هم هنگام سختی ها و رنجهاست که ممکن می شود.

به هر حال هر چند که عصبانیت بی شماری از ایران و ایرانیان خورده ام، اما، عشقهای بی شماری نیز دیده ام که به طور حتم از لیاقت من بی دل و نا همراه بسی فراتر بوده است و خود را برای جبران کوتاهی خدمت به مردم آن خطه نا توان و ناچیز میابم. امید آن دارم که از همین حال به برداشتن قدمی هر چند کوتاه برای تغییر آن مرز و بوم به سوی آزادی و رفاه و آگاهی مشغول باشم.

دماوند

2010-05-21T05:13:00.003-04:00

در مقدمه ی کتاب دماوند، استاد کسرائیان روایت کرده:

«مقابل در آهنی بزرگی که از بیرون قفل بزرگی بر آن زده‌اند اتوموبیلم را پارک می‌کنم، دنا همچنان خواب است، چنان‌که در رختخوابش و در خانه.

صندلی‌های جلو را می‌خوابانم و کیسه خوابم را پهن می‌کنم، کاپشنم را زیر سر می‌گذارم و با چشمانی خسته دراز می‌کشم. خواب همچون مهی رقیق، که جابه‌جا، چون لحافی که در کودکی بر سر می‌کشیدم، نازک می‌شود از راه می‌رسد و من می‌روم تا شب را زندگی کنم. مه ضخامت‌نایافته با صدایی که از خواب بیدار می‌شوم، نیم‌دقیقه نمی‌گذرد که صدا تکرار می‌شود، واضح‌تر و مشخص‌تر گویی کسی با سنگ بر در آهنی خانه‌ای که اتوموبیل را مقابل آن پارک کرده‌ام می‌کوبد. هیچ نمی‌توانم بفهمم صدا از چیست. شاید کسی سنگی به طرف اتوموبیل پرت کرده باشد. سگ‌ها با تمام توان خود پارس می‌کنند. چراغ‌های جلو را روشن می‌کنم اما هیچ‌کس نیست و سگ‌ها همچنان پارس می‌کنند. هنوز درباره صدا می‌اندیشم که صدا تکرار می شود. در را باز می‌کنم و فریاد می‌زنم کیه و لحظاتی بعد درحالی‌که از پشت اتوموبیل صدای پریدن کسی از روی دیوار را می‌شنوم، نور چراغ‌قوه‌ای روی صورتم می‌چرخد. «آقا این‌جا چکار می‌کنید.» «هیچ، داشتم می‌خوابیدم که شما نگذاشتید.» «کارتون چیه؟» «هیچ‌، عکاسم.» نزدیک‌تر می‌آیند و موهای روشن دنا و گوشواره‌های او را که از کیسه خواب بیرون است می‌بینند. صدایشان نرم می‌شود. «چرا این‌جا؟ تشریف بیاورید تو.» «ممنون، می‌بینید که بچه خوابیده، خودم هم که رختخواب را پهن کرده‌ام.» «آخر برای ما بد است.» «نه خیلی ممنون.» در اتوموبیل را باز می‌کنم چنان‌که در خانه‌ام را باز کرده باشم. «بفرمایید تو.» «خیلی ممنون.» و درحالی‌که در اتوموبیل باز است بیرون آن چمباتمه می‌زنند و حرف می‌زنیم. ... موقع رفتن می گویند: «درخانه را باز می‌گذاریم، اگر احتیاجی داشتید بیایید تو.» تشکر می‌کنم. می‌روم که بخوابم، چند دقیقه نگذشته برمی‌گردند با یک سینی، یک قوری چای و دو استکان و هم‌چنان روی زمین چمباتمه می‌زنند. چای می‌خوریم و من می‌فهمم چرا این مردم را که بعضی وقت‌ها عصبانیم می‌کنند باز هم دوست دارم.»

و من این را می‌خوانم و به یاد اتوبوس سوار شدن چند روز قبل می‌افتم، وقتی که خیس از باران بهاری تهران چترم را می‌بندم و در راهروی قسمت خانم‌ها جا می‌گیرم و محو می‌شوم در تماشای تعدادی زن و بچه‌ی نه خیلی بالاشهری که انگار برای زیارت امام‌زاده صالح آمده بوده‌اند و زن چادر رنگی‌ چاقی که جاخوش کرده روی یک صندلی و کیسه‌ی بزرگ خریدش را هم گذاشته روی آن‌یکی و زن چادر سیاه دیگری نه بی‌شباهت به او کمی جوان‌تر با همین احوال در صندلی‌های آن سوی راهروی او که ناگهان بلند‌بلند شروع می‌کند پای موبایلش صحبت کردن و نه‌فقط ما زنان که همه‌ی اتوبوس تا آقای راننده می‌دانیم که امشب قرار است بروند دیدن خانمی و نمی‌دانند کادو بخرند یا شیرینی و گل و همه‌ی ما آشنا می‌شویم با حسن آقایی که باید به‌ش سلام برسانند، و خانمی از صندلی پشتی مرا نگاه می‌کند و لبخند می‌زند به این گفت‌وگو و به من که نمی‌توانم جلوی لبخند خود را بگیرم و بعد زن چادر گل‌گلی جابه‌جا می‌شود و می‌گوید «دخترم بیا بنشین.» و من جا می‌گیرم روی صندلی و او کیسه‌ی خریدش از بازار تجریش را می‌گیرد بغلش و با زن چادر سیاه که دیگر موبایلش را قطع کرده حرف می‌زند و زن چادر سیاه برای‌مان می‌گوید از زری خانم که از کربلا آمده و باید بروند دیدنش در این باران و توفان و از این‌ور و آن‌ور و از ایستگاهی که باید پیاده شود و نمی‌داند کجاست و بعد پسرک‌های صندلی جلو را که دست‌شان از پفک خوردن نارنجی شده و سرگرم کارت فوتبال زدن بین خود هستند جا‌به‌جا می‌کند تا زن دیگری بنشیند و بعد تازه سراغ کیسه ی خود روی صندلی کناری‌ش می‌رود و برش می‌دارد تا دختری بنشیند، و تا موقع پیاده‌شدنش که از خانم جان می‌خواهد مواظب خودش باشد و زن صندلی پشتی به‌ش می‌گوید به حسن‌آقا سلام برسونید و او می‌خندد و می‌رود من شیفته‌ی عشق او شده‌ام به زندگی و آرامشش با خودش و اطرافش و ...

و فکر می‌کنم برای همین‌هاست که این مردم را که بعضی‌وقت‌ها عصبانیم می‌کنند بازهم دوست دارم و این خاک را، و ادامه‌ی روایت استاد را می‌خوانم و به عصری فکر می‌کنم که با دوستی نشستیم توی کافه‌ای در پیاده‌روی خیابان نیاوران و باران همه‌جا را می‌شست و ما حرف می‌زدیم از زندگی و معنایش و دنبال چی بودن و نبودن و به همهمه‌ی نمایشگاه کتاب فکر می‌کنم و به تاکسی دربستی که خیلی دربست نماند تا آخر راه و بحثی که درگرفت درش سر کرایه و به ماشین سواری‌ای شبانه در بزرگراه‌های تهران همراه با بحثی راجع‌به فلسفه و ادبیات فرانسه و عشق و تعهد و به رستورانی یونانی وسط تهران و به سفرهای در پیش رو و ...

و به دیروز عصر فکر می‌کنم که با استاد نشستیم و او برایم چای زرشک و زال‌زالک وحشی و دارچین دم کرد و سیگار کشیدیم و حرف زدیم از زمین و زمان، از مرگ و زندگی، از این‌ دیار، از کار، از سفر، و ... آخرسر او دماوند را امضا کرد و داد دستم و وقتی هنگام رساندم دم در خانه ی دوستی عذر خواستم از این‌که کشانده بودمش وسط ترافیک عصر تهران، پیرعکاسِ همیشه در سفر خاک ایران که به عمرش سوار هواپیما نشده، نگاهم کرد و گفت زندگی همین‌هاست چی از این قشنگ‌تر، چرا عذر؟

و فکر می‌کنم برای همین‌هاست که من عاشق این عصرهای بهاری هستم و این آدمها و عشق‌شان به زندگی و فکر می‌کنم و می‌فهمم چرا من عاشق این‌جایم و چرا این‌جا خانه است و چه خوب است نشستن کنار کسانی که می‌فهمند زندگی غرق شدن در آن کاری است که دوست داری نه آن‌چه دنیا به تو می‌گوید و می‌فهمند حس تعلق به خاک را و فکر می‌کنم، نخواهم رفت مگر به‌زور یا به‌ناچاری که هنوز شکرخدا نیامده سرم... چراکه زندگی این‌جا معنی دیگری دارد معنی‌ای که می‌رود تا عمق وجودم و عمق نوشته‌هایم ... دست‌کم فعلاً ... و فکر می‌کنم برای همین‌هاست که این مردم را باز دوست دارم، این خاک را ...

Silence No.2

2010-05-16T09:14:00.004-04:00

with words you see me, hear me, touch me

and I will remain silent

you talked to me about the darkness and its unshatterable pride

about the moon and its unshakable dignity

and about sting of a captive breath!

and I will remain silent

I am standing in front of you, naked from words

You are looking at me, with an unflinching gaze at my lips!

more naked than ever, I will remain silent

پیر مرد

2010-05-05T10:37:00.003-04:00

پیر مرد پشت به دیوار نشسته بود. یادش نمی اومد که چند وقته اونجاست، حسابش از دستش در رفته بود. فقط این را میدونست که مدت زیادی از روزی که به اینجا رسید میگذشت. اون اوایل چند باری سعی کرد که از دیوار بالا بره و خودش رو به اونور برسونه ولی بعد از چند بار سعی نا امید شده بود و به امید اینکه یک نفر بیاد و یه راهی پیش پاش بذاره همونجا نشسته بود. خیلی ها بودن اون روز اول، بعضی که تر و فرزتر بودن تونستن رد بشن و بعضی ها هم بعد چندین بار تلاش سخت از حال رفتن و همونجا تلف شدن، چندین نفر هم وقتی دیدن که از پس بالا رفتن از دیوار بر نمیان همون جا شروع کردن به تمرین و آماده سازی خودشون و بعد از مدتی دوباره سعی میکردن که از دیوار بالا برن. الان که فکرش و میکنه می بینه که شاید اونهم باید به جای اینکه منتظر کمک میشد خودش رو به آب و آتیش میزد و تمام سعیش و میکرد. آخه اینهمه وقته که اینجاست، فوقش مرده بود دیگه از اینجا پوسیدن که بهتر بود. با خودش فکر کرد که" خوبه که همین الان دست به کار بشم و تمام زورمو جمع کنم و یه بار دیگه سعی کنم بلکه بتونم از این دیوار لعنتی رد بشم. اما،اما نه، من دیگه پیر شدم و از پس این کارا بر نمیام. اونموقعش نتونستم رد شم حالا که پیر و فرتوت شدم که حتماً نمی تونم" و نشست.

Another Eid

2010-04-14T19:19:00.002-04:00

A new year is upon us

but not much will be new

days and nights will pass us by

and the human miseries will go on

The "New Year" is only one day, only one day

pretended to be different than the others

filled with traditions and symbols

aimed to bring upon us hope and joy

But that day will pass us by

and the very next day the sun will rise

as it had the very day before

and the world will go on

as it had the very day before

all seems new

but deep within

it's all the same old, the same old

or perhaps it is the other way around

all seems the same

but deep within

nothing is the same anymore

مکتب

2010-03-13T19:50:00.003-05:00

قدم بر می دارم.

پای را آنچنان جلو می گذارم

که گویی از راه و مقصد کاملآ آگاهم.

اما نه؛

جاده آنچنان مه آلود است،

که حتی پشت غبار بازدم خود را نیز

نمیبینم.

به گمانم این جنگ صد سالۀ

عقل و دل است که

امید را

اینطور سبز به دستم داده است،

تا به آن دراین سرزمین عمر

گام بر دارم.

تا به حال بیش از صد پیچ و هزار خم را

پشت سر گذاشته ام،

و چه توشه ها که

برای راه برنداشته ام.

اما حال

این کوله بارم سنگین می نماید.

به گمانم باید

زمین بگذارمش،

یا که آنرا خالی کنم،

نمی دانم.

چه بیراهه ها که نرفتم،

چه منزلها که نماندم

چه مکتبها که نگزیدم.

عقل، اسلام، حق،هیچ

و سبز و ...

چه دلها که نبستم.

دیگر این بندها

دست و پایم را بسته اند.

می خواهم به راه دل شوم،

با کمی ادویه عقل،

همین.

می خواهم از این زمین باشم.

می خواهم از آن زمان باشم.

می خواهم در این هوا باشم.

می خواهم در آن هوس باشم.

چرا باید به دنبال کسی باشم؟

چرا باید پیرو مکتبی باشم؟

نه!

نباید.

خوب، خوب است.

ولی، مکتب من نیست.

زیبا، زیباست.

ولی، مکتب من نیست.

من،

بند نمی خواهم،

بال می خواهم.

مکتب آن است که برایش جنگ می باید کرد.

مکتب آن است که عقل را در پایش باید ریخت.

نه!

هرچه خوبست می شنوم.

آری،

گوشم با شماست.

ولی در هنگ شما نخواهم بود.

من سر لشگری این تن را

به همان رهبری

مشترک عقل و دل،

سالها پیش فروختم و با آن

آزادی را

به قد

لانه کوچک یک گنجشک

در بالای سرو

خریدم.

چشمای تو

2010-03-10T11:46:00.004-05:00

میدونستی؟
میدونستی که من میدونم هنوز؟
که تو چشمات یه دریا خوابیده؟
همون دریایی که یه روز
خیلی قشنگ
عکسش رو کوبیدی رو دیوار دلم؟
همون دریایی که هنوز
صدای هوب هوب موجاش رو
خیلی قشنگ
میتونی تو تاپ تاپ دلم خوب بشنوی؟

آخ که چه دریایی و آخ که چه تاپ تاپی!

میدونم که میدونی هنوز!
من همونجا سرجای اولم وایسادم!
هنوز دوست دارم خودم رو وسط اون موجا ول کنم
که اون دریا بیاد و من و بغل کنه و محکم بکوبه به دیوار دلم!
همونجا که هنوز
دلم میخواد
مثل همیشه
فقط
لبات مال من باشه...

2010-02-22T18:44:00.001-05:00

به این سوی آب آ،

و از کوهها بگذر

که بودنت در کنارم

هر دم چون می

مرا به مستی می کشاند

Silence

2009-12-15T19:17:00.001-05:00

only the two of us can hear the music that we are dancing to

the music that is the outburst of essence...

...that is washing away the dust of spirit

...that is overcoming the imperfections of words

the music of silence!

the more intensely I listen, the lighter I feel in your arms

how tenderly you dance me through your being

and how smooth is the way to the "safe" you had promised

نوشدارو

2009-10-16T13:05:00.005-04:00

دور دور...

پشت گمشدن سیب خدا،

درست از همان فردا،

دلم از پی نوشداروی احساس جِز جِز این زخمِ اثنا وشر،

زیر هر زیلو،

هر گبه

یا كه فرش

وَ

در کنار سوختن هر تکه یخ

یا كه از پستویِ، خندۀ، یک مرد پیر - با کوله بار سنگین تجربه -

به دنبال خدا

یا كه عشق

یا ،

هرچه باشد مرهم این زخم تیر،

در جستجوست...

اعدام

2009-10-10T15:56:00.000-04:00

به کدام آیین؟ با کدام استدلال؟ به چه جرم؟ به کدام مذهب؟ از هر راهی که این مساله را مرور میکنم و به هر استدلالی که روی می آورم حتی ذره ای از درد دلم کاسته نمی شود. حکم اعدام! وای که چقدر بیان آن آسان است اما حتی لحظه ای عمیق شدن در آن جان انسان را می آزارد و دل را ریش میکند. آیا آن کسی که این حکم را صادر می کند آن را می شناسد؟ حکم گرفتن جان آدمی. کدام هدف، کدام نظام و یا کدام مذهب حتی آسمانیست که ارزش جان آدمی را داشته باشد و بتوان آن را در معامله گذاشت؟
آیا مگر این آیین آسمانی برای نجات انسان نیست؟ پس چرا به حکم آن جان می ستانند.

تو جان می بخشی و اینجا به فرمان تو میگیرند جان از ما

کسانی که حتی ذره ای سخن متفاوت را بر نمی تابند و دست بر شمشیر میبرند با کدام خدا قرینند؟ اینها فرعونانند که در جامه زهد آمده اند اما ریا کارند!

آن یار کزو گشت سر دار بلند جرمش این بود که اسرار هویدا میکرد

درد قدرتست! نوشداروی آن جز عشق و محبت نیست. کسی که به هم نوع خود نفرت می ورزد و قصد جان او را به بهانه اجرای عدالت میکند کور است. قدرت چشمانش را کور کرده است. این پرده خود بزرگ بینی و حرص است که چشمان او را بر همه چیز بسته است. اینان دیگر تحمل شنیدن حرف دیگران را هم ندارند. جان میگیرند و به گمان خود حتی بر دیگران جان میبخشند. زندگی را جیره بندی کرده اند و آن را روزانه در میان مردمان پخش میکنند و این را از کرم خود می دانند. پس آن جان گرفتن نیست! فقط عدم صدور جواز زیستن است.
کاش این قلم که حکم اعدام می نویسد بشکند! کاش اینان ذره ای، فقط ذره ای از مهر را گرچه دیر است اما از زیر آن پرده دریابند. شلاقتان بس نبود؟ بی حرمتی هایتان بس نبود؟ خون مردمان در شیشه بود اما این دیوان دیگر با قطره سیراب نمیشوند، دریا ی خون بایدشان گرفت!
ای خدا، ای دوستی، ای عشق، ای عالم ما در اینجا هیچ جز حق نمی خواهیم! دستانمان در دست هم، دلهایمان بر گرد هم و از خون هیچ عزیزی، کرد و ترک و بلوچ، فارس و گیلک و عرب، مسلمان و یهود و لا مذهب، وابسطه به هر گروه و اعتقاد نمیگذریم.
درود بر آزادی

کاغذ بی خط

2009-09-21T18:43:00.004-04:00

شب از اینجا،
مثل سیاه دفتر خاطراتم در صفحات غیبت توست.
روز هم،
عین کاغذ بی خط دفتر نقاشی من خالیست.
خط شوو
در دفتر نقاشی من نقش بزن،
رنگ باش و
بردفتر خاطراتم نور بیار.

اکنون!

2009-05-18T17:04:00.003-04:00

پشت تنهایی تکیه بر دیوار اکنون میزنم.
دیوار بلند است. تنهایی، تاریک و ساکت.
خود را به شهر خیال می رسانم،
کوچه فکر، بن بست رویا.
امّا،
این شهر دیگر غریبه می نماید،
باید رفت،
باید بود.
خود را از دیوار اکنون بالا می باید کشید.
می خواهم در حال باشم.
دیوار بلند است...

old days

2009-04-26T23:28:00.003-04:00

It's five in the morning

The sun will come up in a while

Twenty-seven more minutes

Her clock has rung

My nanny shares the room with me

She has turned the bathroom light on

She has closed the door halfway for the light to escape into the room

She is sitting on the carpeted floor

One leg stretched

Her hand robbing the knee

She nibbles on the bread and cheese and vegetables she has brought up

From the kitchen

In a tray

When she turned in

A few hours ago

She pours tea from a small flask

She leans her back on the warm radiator

She puts her radio to her ear

She listens to the morning prayer

The prayer of the sixteenth day of the fasting month

She takes one last sip from her sweetened tea

She goes to the bathroom to wash up & stand for the morning prayer before it is too late

I had asked her to wake me up

I had wanted to sit and nibble and pray

Just like her

But she is too soft-hearted to wake me up from my sweet dreams

And I am too sleepy and too lazy

So I just lie down in bed and watch her

My eyes half-closed

Eid

2009-03-18T00:33:00.002-04:00

It’s that time of the year again.

Prepare for the charity show. Get people together. Ask them to donate their time and energy. Help them present their art; help them help those in need. Feel that you are doing something useful.

Sit at the tombs of the gone-bys, say prayers, ask for blessings. Watch families gather to wash the tombs, leave behind flower pots, and offer alms. The smell of rosewater. The sound of crows.

Clean up the house. Throw away the unwanted stuff. Organize the closets and drawers. Wash all dirty clothes. Buy gifts. Plant flowers. Paint eggs. Bake cookies.

Spread the New Year table.

Family. Friends. Trips. Plans. Smiles. Tears.

Once it was a joyous event. Once it was all life. Once it was all hope.

Today it is just nostalgia and pain. Today it is just emptiness.

Once I thought New Year brings new life. Today I know it is no more than a myth.

Once I let myself melt in all its beauties. Today the beauties just remind me that nothing is left of me.

Once I believed … Once I believed in so many things. Today …

It’s that time of the year again.

2009-03-11T16:45:00.000-04:00

می‌ نگری به خوار فرورفته در کفت
نه غیرت بیرون کشیدنش را داری
نه یارای تحملش را
فرو ده خوار را...

دفّ دل

2009-03-03T09:26:00.002-05:00

صدا یی به گوش می‌رسد

نوای جرس کاروان؟

یا گلهٔ گوسفند؟

نه،

این گوشواره‌های دلم است که بهم میخورد،

وه چه نوا یی دارد دفّ دلم!

بنواز مرا!

با سر انگشتان عشق بنواز مرا

لطا فتشان را بر قلبم احساس می‌کنم

آرام.. آرام...ملایم...لطیف.

و من چه سبکبار به بازی در میان انگشتانت در آمدم

میچرخم، میرقصم، می‌گردم

تند تر...تند تر

ضربه‌ها محکم تر

و من به پرواز در آمدم...بالا... بالا،

و بالا تر

و حالا این منم که تو را با خود به اوج میبرم

این...نهایت است

این ،تو هستی‌ یا روحت؟ یا تنها تجسمی از تو؟

نه ...این عشق است

و حالا سکوت...

سکوت

رکود.

...

وایِ دلم

وایِ دلم که سقوط نزدیک است.

the train

2009-03-02T22:37:00.001-05:00

The train travels through the darkness of a night that is wet with the pouring of a rain that seems not to want to stop;

the train travels and with it travels the smell of shit;

the toilet is throwing up all that we have given it;

somebody coughs;

a man talks Russian on his cell phone;

two girls stand to leave the carriage and move to another at the next station;

somebody sprays an airfreshner somewhere in the back of the carriage;

the rain continues to pour;

the train continues to move;

the smell of shit doesn't disappear into the lavender scent of the airfreshner.

مستی

2009-03-02T22:21:00.002-05:00

ما همه مستیم

در این گردونه که نامش زندگی است

یک روز مست عشقیم و

یک روز مست می

تا به کی این مستی و

این حال زار و

این داد داد زندگی

Tango

2009-02-22T14:34:00.001-05:00

I want to hold you tight in my arms,
I want to to make love to you in my bed,
I want to watch your face while your dreaming,
But first:

I want to tango to the beats of your heart

پرسش

2009-02-20T19:28:00.000-05:00

معلومات:

ج الف را خیلی خیلی دوست داره و الف از این موضوع آگاه است. الف هم ج را دوست داره و از بودن با ج خیلی خوشحال است، ولی الف ب را خیلی بیشتر از ج دوست داره و این را به ج گوشت زد کرده که یک روزی میخواهد با ب برگردد(واضح است که الف و ب قبلآ با هم بوده اند) ولی با شرایط حال با ج بودن او را خوشحالتر میکند. ج واقعآ نمی خواهد که الف را از دست بدهد و از با اون بودن لذت مبیرد ولی از طرفی هم موضوعات ذکر شده در بالا باعث یکجور دلهره دایمی در او شده است. الف به ج نشون داده است که او شانس با او بودن را هم دارد ولی به نظر میرسد شانس برگشتن او به ب درآینده بیشتر است.

پرسش: شما اگر به جای ج بودید چه تصمیمی میگرفتید؟

نکته: شما از خارج گود دارید به قضیه نگاه میکنید.

تذکر: به احتمال زیاد ج مطابق با پاسخ شما رفتار نخواهد کرد.

خاطرات

2009-02-18T22:08:00.000-05:00

در آغوش شب مهتابی، در گذرگاه خیال، بر در کلبه خاطراتم ایستاده ام.

در پی لحظه های خوش و بی غش به داخل هر اتاق سری می کشم.

چمدانی در دست دارم تا تمام خاطرات خوش را جمع کنم و بقیه را وا گذارم.

اما با گذر از کنار هر لحظه سخت یا غمگین، دل من میپیچد. می اندیشم ...

شاید اما این من حال، از پس همه این لحظات آمده است،

خوش و بی غش، سخت و غمگین.

پس همه را به حال خود وا میگذارم و دست خالی کلبه را ترک میکنم.

تا گذری دیگر...

بیماری

2009-02-18T04:25:00.000-05:00

من و سردرگمی دستانم که چه کنم
چه کنم با این بی تدبیری
با این گم شدن های گاه و بی گاه
و چه دیر باز پیدا شدن !
چه کنم با خودم که اینگونه بیزار شده ام
که اینگونه بیمار شده ام

من و سردرگمی دستانم ...

می‌ گویم

2009-02-17T19:23:00.000-05:00

می‌ گویم با نیت تجرد از تعلقات، می‌‌گویم تا آفریده شوم، تا رها شوم

می‌ نویسم تا چیزی را پیدا کنم... تا به خاطرش سپاسگزار باشم

با تو می‌‌گویم... تا همراه با هم، با شگرد‌های زندگی‌ بازی کنیم

.....تا بی‌ هم، فاش تر بگوییم

اینجایم تا با تو و با "رها" صادق باشم

سلام

2009-02-10T04:48:00.000-05:00

سلام ،
من نسیمم ؛
یه روز یه طوفان بزرگ بودم که فک میکردم می تونم دنیا رو زیر و رو کنم...
اما حالا...
حالا اینجام ، پیش شما ، با دوستام.
دوستایی که هر کدومشون قد دنیا هایی که دیدن قصه دارن که براتون بگن.
دوستایی که شاید الان دیگه دنیا هاشون قد هم نباشه...
ولی دلاشون هنوز از اون دلاس !
.
منم واسه خودم یه چیزایی واسه گفتن دارم ، از آرزوهای یه طوفان بزرگ که الان یه بغض شده گوشه دلش و هر وقت یقه اش رو میچسبه که از گلوش بالا بیاد و از تو چشاش بزنه بیرون ، با التماس نیگاش میکنه که :
هیس !
جون هرچی مرده آبرومو نبر!
آخه مرد که گریه نمیکنه ...
.
حالا هرچی که هست،
ما هممون اینجاییم
نذر کردیم که سفره دلمون رو واستون وا بکنیم،
دست شما رو بگیریم و بنشونیمتون سر سفره ،
آرزوهامون رو ردیف بچینیم جلوتون ،
چارچشی زل بزنیم به دستاتون و دلامون رو صابون بزنیم که شاید وقتی از سر سفره بلند شدین ، یه دعای خیر نصیب ما بکنین.

خدا نذر همه رو قبول کنه ...

2009-02-09T01:15:00.000-05:00

Life is a journey.

We go on the journey to learn.

We go on the journey to experience.

The journey has a price.

The price of losing and being lost, the price of hurting and being hurt, the price of acting and succumbing, the price of growing up.

The journey has a prize.

The prize of losing and being lost, the prize of hurting and being hurt, the prize of acting and succumbing, the prize of growing up.

It all comes with pain and joy.

It all comes with memory and nostalgia.

It all comes with hopes and dreams.

And we write stories of the journey all througout the journey. As a child we write them by telling stories to our parents to impress them and as we grow up we write them by telling stories to our family and friends, by gossiping, by writing them in our diaries, by writing stories, by telling stories to our children and grandchildren, by telling ourselves stories in the form of memories.

Some say writing lets us heal. Perhaps it does.

Some say writing lets us appreciate. Perhaps it does.

Some say writing just gets things harder because we need to see better and analyze more and go deeper and deeper and that is always hard, that always hurts. Perhaps it does.

Whatever it is, whatever we write, there is always someone out there to read it, to read it and have one kind of reaction or another to it and to share it with one or another, to pass the story along.

And that is how the story of the earth and the world and the people keeps going on and on. That is how the story of us keeps going on and on. Until ... until one day....

آغاز سخن

2009-01-27T16:32:00.000-05:00

آغاز سخن با نام اوست(خدا، دوست، عشق، موسیقی، آگاهی، هستی، نیستی یا هر چیز دیگری که می نامندش).
قصد از سخن درد دل است، درد این دل ناشناخته لا مذهب. گفتن از عشق و دوستی شادی، از سختی و درد و دوری.
هدف، در میان گذاشتن این خط خطی ها تا شاید با نظر شما دوستان کمی قابل خواندن شود.
سلام، سلام و صد سلام...